به گزارش دیوان نیوز، طبق گزارش وب‌سایت «Omnipresent»، متوسط جهانیِ ساعات کار در سال ۲۰۲۵ برابر با ۳۸.7 ساعت در هفته اعلام شده است.

گزارش دیگری برای کشورهای با «بیشترین ساعات کاری» نشان می‌دهد که بوتان با ۵۴.۵ ساعت در هفته رتبهٔ نخست را دارد.

شایان ذکر است که این کشورها (آنهایی که ساعات کاری بسیار بالایی دارند) غالباً کشورهایی با سطح پایین‌تر توسعه یا سهم بزرگ‌ترِ بخش‌های کم‌بهره‌وری هستند. مثلاً گزارش‌ها نشان می‌دهند ساعات کاری در کشورهایی با اقتصاد پیشرفته معمولاً کمتر است.

چرا کشورهایی با ساعات بالا الزاما «پیشرفته» نیستند؟

الف) بهره‌وری پایین و سهم بالای بخش‌های کم‌بهره‌وری

ساعات کاری طولانی‌تر در بسیاری از کشورها به این معناست که کارگران برای تولید همان مقدار یا حتی کمتر، مجبور به صرف وقت بیشتری هستند. این می‌تواند به علت مکانیزه‌نشدن، سرمایه‌گذاری اندک در فناوری یا سهم بالای مشاغل کشاورزی و غیررسمی باشد.

ب) بازار کار غیررسمی

در بسیاری از کشورها با ساعات کاری بالا، بخش بزرگی از فعالیت‌ها خارج از قراردادهای رسمی، بدون نظارت دقیق یا مزایای کامل انجام می‌شود که منجر به افزایش ساعات کار واقعی می‌شود.

ج) توسعه و کارِ کمتر یا متفاوت در کشورهای پیشرفته

در کشورهای پیشرفته، سهم کارِ نیمه‌وقت، سیستم‌های حمایتی، مرخصی‌های بیشتر و تمرکز روی بهره‌وری به‌جای صرفاً افزایش ساعت، بیشتر است — بنابراین، ساعت‌های کاری پایین‌تر لزوماً به معنی «کُندی» نیست بلکه ممکن است نشان‌دهنده شرایط بهتر و پویایی متفاوت باشد.

د) فرهنگ کار و درآمد معیشتی

در کشورهایی که سطح درآمد سرانه پایین‌تر یا هزینهٔ زندگی شدیدتر است، افراد مجبورند ساعات بیشتری کار کنند تا نیازهای زندگی را تأمین کنند؛ در حالی که در اقتصادهای پیشرفته امکان انتخابِ ساعاتی کمتر با کیفیتِ زندگی بالاتر وجود دارد.

تعادل کار و زندگی: ساعت‌های طولانی‌تر کار ممکن است سلامت بدنی و روانی کارگران را به مخاطره بیندازد، بهره‌وری بلندمدت را کاهش دهد و هزینه‌های اجتماعی افزایش یابد.

سرمایه‌گذاری در بهره‌وری: به‌جای تمرکز صرف بر افزایش ساعات کاری، کشورها می‌توانند با سرمایه‌گذاری در فناوری، آموزش نیروی کار و بهبود فرآیندها، به خروجی بیشتر با ساعات کمتر برسند.

تقویت بازار کار رسمی: تبدیل فعالیت‌های غیررسمی به رسمی، اجرای قوانین ساعات کار و افزایش حداقل دستمزد می‌تواند موجب کاهش ساعات کاری اجباری شود و کیفیت اشتغال را ارتقا دهد.

مدل‌های کاری انعطاف‌پذیر: اقتصادهای پیشرفته با ساعات کمتر کار و بهره‌وری بالا نشان می‌دهند که کاهش ساعات کاری لزوماً نقصان نیست؛ بلکه بخشی از مدل توسعه‌یافته است.

چرا نام کشورها با ساعات بالا، لزوماً در فهرست «پیشرفته‌ترین» نیست؟

کشورهایی که ساعات کاری بسیار بالا دارند، معمولاً شاخص‌های توسعه‌ای مانند درآمد سرانه، سرمایه‌گذاری فناوری و رفاه اجتماعی در سطح کشورهای پیشرفته ندارند.

پیشرفته‌بودن اقتصاد شامل دستاوردهایی همچون بهره‌وری بالا، درآمد سرانه زیاد، کیفیت زندگی بالاتر و توزیع مناسب‌تر زمان آزاد می‌شود؛ صرفاً «زیاد کار کردن» تضمینی برای این شاخص‌ها نیست.

در مقابل، کشورهایی با ساعات کاری پایین‌تر اغلب توانسته‌اند با سرمایه‌گذاریِ بیشتر در نیروی انسانی، فناوری و سیاست‌های اجتماعی، توسعهٔ متوازن‌تری کسب کنند.

این که میانگین جهانی ساعات کاری حدود ۳۸.۷ ساعت در هفته است ولی برخی کشورها بیش از ۵۰ ساعت کار می‌کنند، نشان‌دهندهٔ آن است که حجم کار به‌تنهایی معیار توسعه یا پیشرفت نیست. کشورهایی که «سخت‌کوش» شناخته می‌شوند الزماً در مسیر توسعهٔ اقتصادی پیشرفته قرار ندارند؛ بلکه شرایط ساختاری، اقتصادی، بازار کار و سیاست‌های عمومی تعیین‌کننده هستند. این واقعیت برای سیاست‌گذاران، نیروی کار و عموم جامعه اهمیت دارد تا به جای تکیه صرف بر افزایش ساعات کاری، بر ارتقای بهره‌وری، کیفیت اشتغال و تعادل بین کار و زندگی تمرکز شود.

خبرنگار: لطفی نسب