نویسنده: مهرداد تیموری - پاسداری، نامی نیست که صرفاً بر دوش کسی بنشیند؛ مسئولیتی است که از عاشورا سرچشمه گرفته و از آن روز تا به امروز، بر دوش کسانی مانده که نگران برافراشتگی پرچم حقیقت‌اند. پاسدار، ادامه‌دهنده‌ی همان خطی است که از شب عاشورا آغاز شد، همان شبی که حسین بن علی (ع) به یارانش فرمود:
«این قوم فقط با من کار دارند؛ اگر بروید، آزادید...»
اما ماندند، پا پس نکشیدند، و همین شد آغازِ یک تعریفِ جاودانه از پاسداری؛ یعنی وفاداری، یعنی ایستادن در خط مقدم ارزش‌ها، یعنی خط قرمزی که نه با تهدید پاک می‌شود، نه با تطمیع.
در تقویم ایران، روز پاسدار فقط یک عنوان نیست، بلکه نقطه‌ی اتصالِ دیروز و امروز است. ولادت امام حسین (ع)، که نماد بلندترین فریاد حق‌طلبی در تاریخ است، با نام پاسداران گره خورده تا نشان دهد پاسداری یک حرفه نیست، بلکه یک ایمان است. پاسداری، ادامه‌ی همان راهی است که از صحرای کربلا آغاز شد، به خرمشهر رسید، در میدان‌های نبردِ هشت سال دفاع مقدس قد کشید، در سال‌های سازندگی معنا یافت، و امروز در قامت مردانی است که برای امنیت و آرامش این سرزمین، از جان خود مایه می‌گذارند.
امروز، پاسداری دیگر فقط در میدان جنگ و در برابر دشمنِ آشکار معنا پیدا نمی‌کند. پاسداری، مفهومی است که در برابر هجمه‌های فرهنگی، در مقابل جنگ‌های شناختی و در معرکه‌ی حق و باطلِ دوران مدرن، بُعدی تازه گرفته است. پاسداری، یعنی ایستادن مقابل تحریفِ تاریخ، مقابل تحمیلِ روایت‌های دروغین، و حفظ آن اصولی که امام حسین (ع) برایش جنگید، حتی اگر هزینه‌ی آن، جان باشد.
پاسداری، یک مأموریت محدود به زمان و مکان نیست. اگر روزگاری معنای آن در نبرد تن‌به‌تن شمشیرها تعریف می‌شد، امروز پاسداری، جنگ در میدان اندیشه‌ها، اقتصاد، رسانه و سیاست است. دشمن دیگر لزوماً چکمه‌پوش نیست، گاهی در لباس تردید، تحریف و فریب قدم برمی‌دارد. اینجاست که مسئولیت پاسداران سنگین‌تر از همیشه می‌شود؛ چرا که حفظ حقیقت، همواره سخت‌ترین کار بوده است.
امام حسین (ع)، در عاشورا درسی داد که هنوز زنده است: رسالتِ انسان، فراتر از حیاتِ فردی اوست. این همان درسی است که پاسداران این سرزمین آموخته‌اند؛ چه آنان که در سنگرهای جنگ از این آب و خاک دفاع کردند، چه آنان که امروز در جبهه‌های فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی، پاسدار آرمان‌های این ملت‌اند.
۱۴ بهمن، روز پاسدار، یادآور آن است که امنیت، نتیجه‌ی بیداری است، نه سازش. و این بیداری، میراثی است که از کربلا به امروز رسیده است؛ میراثی که تا زمانی که پرچم حقیقت برافراشته است، زنده خواهد ماند.