تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۴۸ تیمی برابر نیوزیلند، مصر و بلژیک به تساوی رسید و از مرحله گروهی حذف شد. با وجود شرایط خاص مسابقات و مشکلاتی که تیم ملی در طول رقابتها با آن روبهرو بود، عملکرد این تیم را نمیتوان «فاجعه» دانست اما در عین حال، این نتیجه نیز فاصله زیادی با یک عملکرد قابل قبول یا موفق داشت.
اکنون چند هفته پس از پایان رقابتها، هومن افاضلی در گفتوگویی درباره عملکرد تیم ملی توضیحاتی ارائه کرده که بخش مهمی از آن بر پایه «اگر»ها استوار است؛ واژهای که سالهاست فوتبال ایران با آن زندگی میکند.
افاضلی با اشاره به گل مردود شجاع خلیلزاده مقابل مصر گفت: «اگر پای شجاع انحراف به بیرون نداشت و به داخل بود، ما صعود کرده بودیم.»
آیا میتوان عملکرد یک تیم در سه مسابقه جام جهانی را به چند سانتیمتر جابهجایی پای یک بازیکن تقلیل داد؟ اگر قرار باشد مبنای تحلیل، فرضیات باشد، میتوان دهها «اگر» دیگر هم مطرح کرد؛ اگر نیوزیلند از فرصتهایش استفاده میکرد، اگر مصر در دقایق پایانی گل میزد یا اگر بلژیک از موقعیتهای خود بهره میبرد. فوتبال حرفهای بر اساس آنچه رخ داده قضاوت میشود، نه بر پایه اتفاقاتی که میتوانست رخ دهد.
دستیار امیر قلعهنویی همچنین در واکنش به انتقادها گفت: «چه کسی گفته تیم نتیجه نگرفته؟ این را من قبول ندارم. ما تنها تیمی هستیم که در تاریخ ایران نباختیم.»
در فوتبال نباختن به خودی خود موفقیت محسوب نمیشود. معیار اصلی در تورنمنتی مانند جام جهانی، صعود از مرحله گروهی است. تیمی که با سه تساوی حذف میشود، فارغ از اینکه شکستی را تجربه نکرده، به هدف اصلی خود نرسیده است.