ستاره‌های بزرگ در کهکشان راه شیری، زندگی‌های تماشایی دارند. کوره‌های هسته‌ای آنها با فروپاشی از ابرهای کیهانی وسیع مشتعل می‌شوند و عناصر سنگین را در هسته‌ها ایجاد می‌کنند. تنها پس از چند میلیون سال، مواد غنی‌شده به فضای میان‌ستاره‌ای پرتاب می‌شوند که در آنجا تشکیل ستاره می‌تواند از نو آغاز شود. 

به نقل از ناسا، ابر بقایای ابرنواختر در حال گسترش که به نام «ذات‌الکرسی آ»(Cassiopeia A) شناخته می‌شود، نمونه‌ای از این مرحله نهایی چرخه زندگی ستاره‌ای است. نور ناشی از انفجار ابرنواختری که این بقایا را ایجاد کرده، برای اولین بار حدود ۳۵۰ سال پیش در آسمان سیاره زمین دیده شد؛ اگرچه رسیدن آن نور به ما ۱۱ هزار سال طول کشیده است. 

این عکس واضح از دوربین NIRCam تلسکوپ فضایی جیمز وب، رشته‌ها و گره‌های هنوز داغ را در بقایای ابرنواختر نشان می‌دهد. پوسته بیرونی سفید و دودمانند در حال گسترش، حدود ۲۰ سال نوری قطر دارد. مجموعه‌ای از پژواک‌های نوری از انفجار فاجعه‌بار ستاره بزرگ نیز در تصاویر دقیق جیمز وب از محیط میان‌ستاره‌ای اطراف شناسایی شده‌اند.